Op 20 mei werd Italië getroffen door een fameuze terremoto – een aardbeving met sterkte 6.0 op de schaal van Richter en in de volgende dagen ook nog eens door verschillende zware naschokken. Zeventien doden, talrijke gewonden, meer dan 5000 mensen dakloos: een trieste balans van een nogal onverwachte aardbeving. Naast het fysieke menselijke leed, wat veruit het belangrijkste is, is er ook grote schade aan huizen en historische gebouwen en vele typische dorpen en steden met historische kernen zijn tot ruïnes herschapen. Nu het stof is neergedaald kan de schade worden opgemeten, maar het is duidelijk dat Emilia-Romagna zwaar getroffen is, vooral de streek rond Bologna, Modena, Ferrara en Mantova.
Om het leed nog wat zwaarder te maken werd ook het economische en culinaire hart van de streek getroffen, vooral twee wereldwijd bekende gastronomische iconen: de prosciutto uit Parma, omdat honderden varkens verpletterd werden onder instortende stallen, en de Parmigiano-Reggiano en Grana Padano, omdat de productiehuizen waar de kaas gedurende twee tot drie jaar moet rijpen zijn ingestort. Ook de installaties waar de kaas zelf wordt gemaakt werden zwaar toegetakeld. Het valt ook nog af te wachten wat het effect zal zijn op de kwaliteit en kwantiteit van de melk van de geschrokken koeien.
Tien van de 380 erkende opslagplaatsen zijn vernield en uiteindelijk zijn ongeveer 150.000 bollen kaas – ongeveer 5 % van de jaarproductie – beschadigd. Een economische ramp voor deze regio, en voor de werkgelegenheid.
Al zeer snel kwamen solidariteitsacties op gang, de nog te redden kazen werden verdeeld over de andere erkende productiehuizen, en de productie van Parmigiano-Reggiano werd terug opgestart. Acties werden nationaal en internationaal op touw gezet om de beschadigde kaas alsnog te verkopen.
Ook onze collega Italiaans koken met Antoinette, woonachtig aan de rand van het zwaar getroffen gebied, zette een actie op touw: Thuiskoks en topkoks, zet Italië op de kaart! :Geef de slachtoffers uit Emilia een dak boven hun hoofd, laat Appie en Dirk links liggen en haal een echte Italiaan in huis. Pak geen namaakitaliaan uit het schap, ga niet voor een fopkwaliteit maar neem iets écht moois mee, helemaal uit la bella Italia in het algemeen of uit Emilia-Romagna in het bijzonder. Help door D.O.P. of I.G.P. gewaarmerkte voedingsmiddelen of D.O.C. en D.O.C.G. gekeurde wijnen te kopen. Dat smaakt niet alleen beter dan enig huismerk, het voelt ook nog eens goed! Eet Parmigiano Reggiano, koop Grana Padano, gebruik balsamico-azijn uit Modena, drink een glas Lambrusco en geniet van Parmaham, om maar eens wat Emiliaanse pijlers op te noemen en help zo de mensen en de producenten in het rampgebied hun baan te behouden. Huis en haard kwijt zijn is al erg genoeg. Je steunt zo ook nog eens de Italiaanse economie die hard is geraakt in één van de weinige sectoren die nog floreren: de voedingsmiddelenindustrie.
Schitterend idee dus. Maar er zijn grote vragen. De schade op lange termijn aan het productieproces is nu nog niet duidelijk, maar dat er minder Parmigiano-Reggiano op de markt zal komen is nu wel al zeker. Komt er een prijsverhoging? En wat te doen met de 150.000 bollen kaas die nog kunnen gered worden? Is dit wel nog Parmigiano-Reggiano? Of wordt het gat in de markt opgevuld door ‘valse’ Parmigiano-Reggiano?
Wat me bovendien opviel in het artikel was de verwijzing door Antoinette naar DOP, IGP, DOC en DOCG. Ik was al een tijdje aan het werken aan een reeks artikelen over al deze afkortingen, omdat het niet voor iedereen duidelijk is waar het juist over gaat en wat deze begrippen inhouden, voor consument en producent.
We zullen dus in de volgende weken telkens één artikel publiceren over de bescherming van levensmiddelen, van stad tot streek tot regio tot land en als laatste de bescherming op Europees vlak. Aan het einde van deze reeks zal u perfect voorbereid zijn voor de zomervakantie en goed weten welke de betekenis is van die labeltjes op de fles wijn die U heeft besteld of van een stempel in een stuk hesp.
Maar U zal dan ook verstaan waarom de Parmigiano-Reggiano die van onder de ingestorte rekken in de rijpingskamers gehaald werden, geen Parmigiano-Reggiano meer kan zijn en ook niet meer als dusdanig mag worden verkocht, maar enkel nog als merkloze geraspte kaas of als smeltkaas. Zeer pijnlijk, en met als resultaat miljoenenverlies voor de producent en meer dan waarschijnlijk op termijn een duurdere Parmezaanse kaas voor de klant.
Volgende week deel 1 over Antwerpse handjes, elixir, mokatine en bollekes. Deel 2 zal gaan over Vlaamse streekproducten, deel 3 over nationale bescherming en deel 4 over Europese bescherming.
NM.
© 2012, Nullam Microwaveum. All rights reserved. Unauthorized use and/or duplication of this material without express and written permission from this blog’s author and/or owner is strictly prohibited. Excerpts and links may be used, provided that full and clear credit is given to Nullam Microwaveum and www.nullammicrowaveum.com with appropriate and specific direction to the original content.
